Σωματείο Εργαζομένων Ταχυδρομικών και Ταχυμεταφορικών Επιχειρήσεων Αττικής (Σ.Ε.Τ.Τ.Ε.Α.) Τον τελευταίο καιρό έχουμε παρακολουθήσει όλοι τις συνθήκες γύρω μας να αλλάζουν με το πέπλο της κρίσης να καλύπτει κάθε Τομέα της ζωής μας, επαγγελματικό, κοινων …

Walton Pantland

Σωματείο Εργαζομένων Ταχυδρομικών και Ταχυμεταφορικών Επιχειρήσεων Αττικής (Σ.Ε.Τ.Τ.Ε.Α.)

Τον τελευταίο καιρό έχουμε παρακολουθήσει όλοι τις συνθήκες γύρω μας να αλλάζουν με το πέπλο της κρίσης να καλύπτει κάθε Τομέα της ζωής μας, επαγγελματικό, κοινωνικό και προσωπικό. Ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και οι νέοι βιώνουν αυτή την αλλαγή πιο έντονα καθώς είναι οι ίδιοι που πλήττονται από την επιβολή των δύο μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων.

Η εισβολή της ανεργίας, της κακοπληρωμένης και επισφαλούς εργασίας, της εκ περιτροπής απασχόλησης, της υποβάθμισης των παροχών σε υγεία και παιδεία, της φοροεπιδρομής του κράτους και της δραματικής μείωσης μισθών και συντάξεων πλασάρεται σαν μια θυσία που πρέπει να υποστούν για να επέλθει η “ανάπτυξη··.

Και αυτή η θυσία τους επιβάλλεται καθώς οι ίδιοι θεωρούνται υπεύθυνοι για την κρίση γιατί ήταν καλοπληρωμένοι (πάντα σε σύγκριση με χώρες που λόγω άλλων συνθηκών επικρατούν μισθοί εξαθλίωσης) και μη παραγωγικοί (αν και τα στοιχεία δείχνουν ότι εργάζονταν περισσότερες ώρες από την πλειονότητα των ευρωπαϊκών λαών).

‘Όλη αυτή η προσπάθεια να πέσουν τα βάρη της κρίσης αποκλειστικά σε εργαζόμενους και συνταξιούχους στηρίζεται σε σαθρά ιδεολογήματα του τύπου «είχαμε ξεφύγει» και «η κρίση είναι μια ευκαιρία να γυρίσουμε στον παλαιότερο και πιο αληθινό τρόπο ζωής, να επιβιώνουμε με λιγότερα και να επανέλθουμε πιο κοντά στη φύση και στον συνάνθρωπό μας». Αυτό το ευφυολόγημα υποστηρίζει την «επιστροφή στο παρελθόν» σαν μια λύση εξαγνισμού από το σύγχρονο υπερκαταναλωτικό τρόπο ζωής και τις συνέπειες του.

Βέβαια για την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων ο προηγούμενος –αμαρτωλός- και πολυτελής τρόπος ζωής που δήθεν μας οδήγησε εδώ συνοψιζόταν στο ότι κάποιος είχε την δυνατότητα να αποκτήσει με δάνειο την δική του στέγη ή να αγοράσει ένα ασφαλές αυτοκίνητο ή να πάει την οικογένειά του διακοπές ή να μπορεί να προσφέρει στα παιδιά του την εκμάθηση μιας παραπάνω ξένης γλώσσας η μιας επιπλέον δραστηριότητας,

Δεν ήταν οι εργαζόμενοι αλλά μια ελίτ επιχειρηματιών που κερδοσκοπούσαν ιδρύοντας φούσκες κολοσσούς και απαλλάσσονταν από ασφαλιστικές εισφορές και φόρους με ειδικές διατάξεις,

Σε μια συστημική κρίση ορίζεται ως αποδιοπομπαίος τράγος εκτός από τον πάντα εύκολο στόχο, τους μετανάστες, και ολόκληρη η εργατική τάξη και για να εδραιωθεί αυτή η αντίληψη μένει να πειστεί πλέον το ίδιο το θύμα. ‘Όσον αφορά την περιβόητη ευκαιρία μέσα στην κρίση για ‘επιστροφή στο παρελθόν·· όπως την εννοούν τα μέλη του ΣΕΒ και τα φερέφωνά τους στα ΜΜΕ, πρόκειται για πισωγύρισμα και υποχώρηση σε εργασιακό και κοινωνικό επίπεδο. Αν εξετάσουμε παλαιότερες περιόδους βλέπουμε ότι σε αυτή την ‘αγνή·’ εικόνα που προσπαθούν εκ των υστέρων να συνθέσουν βασίλευε η φτώχεια, η εξαθλίωση, τα συσσίτια, η αμορφωσιά, η δίωξη πολιτικών φρονημάτων, ο ξενιτεμός. Και τότε όμως κάποιοι θησαύριζαν ενώ οι εργαζόμενοι με τα πενιχρά μεροκάματα προσπαθούσαν να επιβιώσουν. Τίποτα το λυτρωτικό δεν φέρνει η Φτώχεια. Τίποτα το εξαγνιστικό δεν υπάρχει στην ανεργία.

Διαλύουν ζωές και φέρνουν απόγνωση. Η μιζέρια δεν φέρνει την ευτυχία και στο μέλλον που θέλουν να φτιάξουν με περικοπές και απολύσεις τις ανάγκες των ανέργων δεν θα καλύπτει καμιά φιλανθρωπία. Αυτό το μέλλον εξηγούν καλύτερα τα ίδια τα αφεντικά στα επιχειρηματικά τους συμπόσιο με θέμα την αξιοποίηση των ευκαιριών που φέρνει η κρίση. Σε μία τέτοια εκδήλωση, που προβλήθηκε μάλιστα από μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα, οι ομιλητές όρισαν την κρίση ως ευκαιρία να κρατήσουμε τους καλύτερους·· και εκπαίδευσαν τα στελέχη τους σε τρόπους διαχείρισης μαζικών απολύσεων με το λιγότερο ψυχολογικό κόστος για τα ίδιο τα στελέχη και με τρόπο που να μην δυσφημίζεται η επιχείρηση στην κοινωνία και χαλάσει το εταιρικό της προφίλ.

Επίσης ανάμεσα στις καινοτόμες στρατηγικές που πρότειναν για να φέρουν την “ανάπτυξη’· ήταν εκτός από τις μαζικές απολύσεις το κλείσιμο καταστημάτων και η κατάργηση των ειδικοτήτων. Αυτό το μέλλον που μας προτείνουν δεν είναι μονόδρομος και η ιστορία μας διδάσκει ότι η κρίση είναι όντως ευκαιρία όχι για επιστροφή στο παρελθόν·· αλλά για άλματα μπροστά.

Κατά την διάρκεια των τεσσάρων μέχρι τώρα πτωχεύσεων στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους δημιουργήθηκαν και γιγαντώθηκαν τα πρώτα συνδικάτα και σωματεία, και με αγώνες και απεργίες κερδήθηκε η θέσπιση συντάγματος, το 8ωρο, οι κλαδικές συμβάσεις, η κοινωνική ασφάλιση, η κατάργηση της κατ’ αποκοπής εργασίας και της κυριακάτικης αγγαρείας, οι αυξήσεις στα μεροκάματα, η κατάργηση της θανατικής ποινής και της προσωπικής κράτησης γιο χρέη. Η ιστορία όμως του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα είναι κάτι που δεν διδάσκεται στα σχολεία.

Συνάδελφοι, οφείλουμε να ξαναγράψουμε την ιστορία των εργατικών διεκδικήσεων, να επανακτήσουμε τα ασφαλιστικά και εργατικά μας δικαιώματα, να αντιτάξουμε στην φιλανθρωπία τους την αλληλεγγύη και την συλλογικότητα.

Μόνο με τη μαζική συμμετοχή θα πάρουμε πίσω ό,τι μας ανήκει και θα αποκτήσουμε ό,τι διεκδικούμε.


This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial License.
Author avatar

Walton Pantland

South African trade unionist living in Glasgow. Loves whisky, wine, running and the great outdoors. Walton did an MA in Industrial Relations at Ruskin, Oxford, and is interested in how trade unions use new technology to organise.

Read All Articles