BY Νάγια Νικολάου Η εργατική τάξη στην Ελλάδα έχει χτυπηθεί πολύ σκληρά από την μεγαλύτερη οικονομική κρίση  στην νεώτερη ιστορία, έχοντας γίνει  το πρώτο «θύμα» στην Ευρωζώνη. Το τεράστιο δημόσιο χρέος (127% του ΑΕΠ το 2010) σε συνδυασμό με την παγκόσ …

Andrew

BY Νάγια Νικολάου

Η εργατική τάξη στην Ελλάδα έχει χτυπηθεί πολύ σκληρά από την μεγαλύτερη οικονομική κρίση  στην νεώτερη ιστορία, έχοντας γίνει  το πρώτο «θύμα» στην Ευρωζώνη. Το τεράστιο δημόσιο χρέος (127% του ΑΕΠ το 2010) σε συνδυασμό με την παγκόσμια  ύφεση είχαν ως αποτέλεσμα τον  αποκλεισμό της πρόσβασης του  ελληνικού κράτους στις αγορές. Η  ελληνική κυβέρνηση επέλεξε την  λύση του δανεισμού από την  Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την  Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Δ.Ν.Τ (από  κοινού) με αντάλλαγμα τη λήψη σκληρών  δημοσιονομικών μέτρων για τη μείωση του δημοσίου χρέους.

Το πρώτο  μεγάλο πακέτο μέτρων της κυβέρνησης ξεκίνησε το 2010 με οριζόντιες μειώσεις των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων (περίπου 25%) και  αύξηση των ορίων  συνταξιοδότησης και μέχρι το τέλος του 2011 συνεχίστηκε με περεταίρω  μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων (σε κάποιες περιπτώσεις έως 60%), απολύσεις  συμβασιούχων, αύξηση του ΦΠΑ από 9% & 19% σε 13% & 23& αντίστοιχα, δραστικές  περικοπές σε δημόσια παιδεία  και υγεία κλπ. Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο μέσος όρος των μισθών και ο αριθμός των  δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα πριν την κρίση είναι πολύ μικρότερος από το μ.ο της Ευρωζώνης. Στον ιδιωτικό τομέα μεταξύ άλλων οι θεσμοθετημένες ευέλικτες μορφές εργασίας οδήγησαν σε μειώσεις μισθών και αθρόες απολύσεις.

Τέλος, το 2012  με νόμο, μειώθηκαν οι βασικοί μισθοί της εθνικής συλλογικής σύμβασης εργασίας κατά 22% δηλαδή 586€ (και 30% €510 αντίστοιχα για νέους κάτω των 25 ετών). Κάτι αντίστοιχα με τους μισθούς συνέβη και με τις συντάξεις οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις περικόπηκαν μέχρι και 60%. Τα συνταξιοδοτικά ταμεία είναι σε κατάρρευση εξαιτίας κυρίως της ανεργίας, της μείωσης των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών και του κουρέματος των ομολόγων που κατείχαν (απώλειες κουρέματος περίπου 12 δις).

Από την άλλη πλευρά, από το 2008 οι κυβερνήσεις δίνουν δις στις ελληνικές τράπεζες προκειμένου να τις σώσουν από τη χρεωκοπία. Τα τελευταία 3 χρόνια έχουν ήδη πάρει από το ελληνικό κράτος 106 δις € (σε εγγυήσεις, ομόλογα και μετρητά). Και με το δεύτερο πακέτο θα πάρουν και άλλα 48 δις για αναχρηματοδότηση. Η Ε.Κ.Τ δανείζει τις τράπεζες με 1% όταν το ελληνικό κράτος δανείζεται με περισσότερο από 4%. Η ελληνική κυβέρνηση επίσης, μείωσε την φορολογία των επιχειρήσεων από 24% σε 20% ενώ είναι ανεξέλεγκτη η φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή των επιχειρήσεων (η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα εκτιμάται στα 30 δις ετησίως).

Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους για τα αποτελέσματα της πολιτικής λιτότητας:

  • Η ανεργία στην Ελλάδα ήταν 19,9% τον Νοέμβριο του 2011 (10,6% στην Ευρωζώνη)
  • Το τέταρτο τρίμηνο του 2011 η ύφεση στην Ελλάδα ήταν 7% (0,7 ανάπτυξη στην Ευρωζώνη)
  •  Περισσότεροι από 20.000 άστεγοι στην Ελλάδα (100% αύξηση από το 2006)
  •  27,7% του πληθυσμού (3 εκατομμύρια) ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας (πηγή eurostat)

Όλες οι προβλέψεις από την Ε.Ε, το Δ.Ν.Τ και την ελληνική κυβέρνηση για το ξεπέρασμα της κρίσης αποδείχθηκαν λάθος. Στην ιδανικότερη περίπτωση και εφόσον πετύχει το PSI , η Ελλάδα θα έχει χρέος 117% του ΑΕΠ το 2020. Βέβαια, η πλειοψηφία των ΜΜΕ σε όλη την  Ευρώπη και πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν καλλιεργήσει τον μύθο ότι η αναποτελσματικότητα των μέτρων οφείλεται στην τεμπελιά των ελλήνων και όχι στην πολιτική λιτότητας.

Η κρίση δεν  επηρεάζει αυτούς που έκλεψαν το δημόσιο χρήμα για δεκαετίες, αλλά την πλειοψηφία των μισθωτών. Η συνέχιση αυτής της αποτυχημένης πολιτικής δεν εξυπηρετεί τον λαό της Ελλάδας και της Ευρώπης ούτε αυτούς  που πληρώνουν φόρους, εξυπηρετεί τις χρηματαγορές και τους έλληνες & ξένους κερδοσκόπους. Ο συνδυασμός νέων δανειακών πακέτων και βίαιων  μέτρων λιτότητας δεν έχει τέλος. Έχει οδηγήσει  τη χαμηλή και τη μεσαία τάξη στην Ελλάδα σε χρεοκοπία όπως επίσης και τους εργαζομένους στην Ευρώπη, οι οποίοι πληρώνουν τον λογαριασμό της αστάθειας του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος και των απωλειών των ασφαλιστικών ταμείων.

Η αστική τάξη κάνει ένα πείραμα αντοχής στην ελληνική εργατική τάξη. Εάν το πείραμα πετύχει, θα ακολουθήσει και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η αλληλεγγύη των λαών της Ευρώπης δεν είναι μόνο για την Ελλάδα, είναι μια αντίσταση στις πολιτικές λιτότητας και στην επικείμενη κατάρρευση του κοινωνικού κράτους σε ολόκληρη την Ευρώπη. Για αυτόν το λόγο, τα συνδικάτα σε όλη την Ευρώπη θα πρέπει να ορθώσουν το ανάστημα τους και να συγκροτήσουν ένα κοινό μέτωπο αντίστασης.

Νάγια Νικολάου

Μέλος Δ.Σ   Ε.Κ.Α


This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial License.